[...]Ως κι η πέτρα χάνει τ? άσπαστό τηςστο χείλος του γκρεμού.Εσύ θα το εγκατέλειπες ποτέ για ?μέναΜη φοβάσαι...Μη διστάζεις...Ως και τα θραύσματά σου προτίθεμαι ν? αγκαλιάσω. [...]Ο ανεμόμυλος κι ο φάροςνα χ