Ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισ?ός, του οποίου η φύση έχει αλλάξει πολύ από τη δεκαετία του ?80 και ?ετά, βρίσκεται ?ετέωρος. Καθώς εκλα?βάνεται ως άδικος και άνισος, τροφοδοτεί την οργή και την πικρία, δίνοντας πρόσφορο έδαφος στον λαϊκισ?ό.  Και το χειρότερο είναι ότι αποδεικνύεται αναποτελεσ?ατικός, δη?ιουργώντας όλο και λιγότερη ανάπτυξη. Πρέπει, λοιπόν, να βάλου?ε ένα τέλος και να αλλάξου?ε ριζικά το σύστη?α
Οι συγγραφείς αντι?ετωπίζουν κατά ?έτωπο αυτό το ερώτη?α. Η διάγνωσή τους είναι αυστηρή: η απαξίωση της εργασίας από το κέρδος, η επιλογή να ευνοείται ο ?έτοχος σε βάρος του εργαζό?ενου και των άλλων εταίρων της επιχείρησης αποτελούν, σύ?φωνα ?ε τους συγγραφείς, το DNA του νεοφιλελεύθερου καπιταλισ?ού και εξηγούν την ασθενική ζήτηση. Ως εκ τούτου, καθώς απέχει πολύ από το να είναι παντοδύνα?ος, αυτός ο καπιταλισ?ός έχει ανάγκη από δεκανίκια για να συνεχίσει να προχωρεί. ?εκανίκια που δεν είναι τίποτε άλλο από το χρέος σε όλες του τις ?ορφές και τη δη?ιουργία χρή?ατος. 
Δείχνοντας ότι αυτές οι οικονο?ικές πολιτικές έχουν φτάσει σή?ερα στα όριά τους, ο Πατρίκ Αρτίς και η Μαρί-Πολ Βιράρ δεν αρκούνται στην ανάλυση των κινδύνων που ελλοχεύουν για τις κοινωνίες ?ας. Προτείνοντας ένα άλλο ?οντέλο καπιταλισ?ού, ?οιράζονται ?αζί ?ας τους λόγους για τους οποίους ?πορού?ε να ελπίζου?ε.
 
Γιατί εκτροχιάστηκε ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισ?ός Ποια είναι τα πρώτα στοιχεία που ενδεχο?ένως συνθέτουν το περίγρα??α αυτού του «επό?ενου κόσ?ου», τον οποίο τόσο συχνά επικαλού?αστε σαν ?ια νέα συλλογική ελπίδα Θελήσα?ε να αφηγηθού?ε εδώ την ιστορία αυτής της ?ετάβασης, επιχειρώντας να αποτι?ήσου?ε τους κινδύνους που συνεπάγονται οι οικονο?ικές πολιτικές που εφαρ?όζονται από το τέλος της Ένδοξης Τριακονταετίας (1945-1975) ?έχρι σή?ερα, αλλά και να ?οιραστού?ε καινούριους λόγους για να ελπίζου?ε.