Το φυσικό περιβάλλον υποβαθ?ίζεται διαρκώς, ως συνέπεια δικών ?ας δραστηριοτήτων και επιλογών και έντονες κοινωνικο-οικονο?ικές ανισότητες και αδικίες παρα?ένουν ένα κρίσι?ο πρόβλη?α για την ειρηνική ?ας συ?βίωση (Makrakis 2006).
Ανάληψη δράσης και αλλαγή συ?περιφοράς κρίνεται επείγουσα και αναγκαία σε παγκόσ?ιο επίπεδο, προκει?ένου να αναστραφεί η παραπάνω κατάσταση. Παράλληλα δια?ορφώνεται ένα οικου?ενικό αίτη?α για ?ια νέα ?ορφή ανάπτυξης. Μίας ανάπτυξης ?έσα στα όρια και τις δυνατότητες που ?ας παρέχει το περιβάλλον και ?ε σεβασ?ό στα δικαιώ?ατα των ?ελλοντικών γενεών οι οποίες θα ζήσουν σε αυτό. Μιας ανάπτυξης που ?έσα από την έκθεση της Brundtland το 1987 επικράτησε παγκοσ?ίως ?ε τον όρο ?sustainable development?, δηλαδή «Βιώσι?η Ανάπτυξη» (UN 1987)?