Το εργασιακό πρότυπο των πρώτων ?εταπολε?ικών δεκαετιών στην Ευρώπη υποχωρεί σταδιακά υπό έναν αρνητικότερο συσχετισ?ό δυνά?εων για την εργασία, χάριν της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων και υπό το βάρος των νεοφιλελεύθερων δοξασιών. Στην Ελλάδα οι αλλαγές στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων συστη?ατοποιούνται ?ε συνεχείς νο?οθετικές παρε?βάσεις από το 1990 και εντείνονται ?ε πρωτοφανείς ρυθ?ούς κατά την περίοδο των ?νη?ονίων και της πανδη?ίας, επιβάλλοντας το νέο εργασιακό πρότυπο ?ε άξονα την ευελιξία. Η θεσ?ική ενθάρρυνση ?ιας ?εγάλης ποικιλίας ευέλικτων ?ορφών εργασίας εις βάρος της πλήρους και σταθερής απασχόλησης, η ελαστικοποίηση των ωραρίων, η διευκόλυνση των απολύσεων, η αποδιάρθρωση του συστή?ατος των συλλογικών συ?βάσεων, η εξατο?ίκευση των εργασιακών όρων, η ενίσχυση των περιορισ?ών στην άσκηση του απεργιακού δικαιώ?ατος και η διατηρού?ενη υψηλή εργοδοτική παραβατικότητα συνδυάζονται ?ε τις αλλαγές στο εργασιακό καθεστώς του δη?όσιου το?έα σε ?ια πορεία συνολικής εργασιακής υποβάθ?ισης. Στο πλαίσιο αυτό καταγράφεται και αναλύεται διεξοδικά το περιεχό?ενο των επί 30+ χρόνια ?έτρων «?εταρρύθ?ισης» και «επαναρρύθ?ισης», που συνεπάγονται την σταδιακή, ουσιαστική απορρύθ?ιση των εργασιακών σχέσεων και οδηγούν στην δη?ιουργία ενός νέου εργασιακού τοπίου ?ε κύρια χαρακτηριστικά την χα?ηλά α?ειβό?ενη, ευέλικτη και επισφαλή εργασία.