? χρ?σις τ?ν μηχαν?ν προφαν?ς δ?ν ε?νε ? α?τία τ?ς «μηχανοποιήσεως το? ?νθρώπου». Δ?ν προ?λθεν ? μηχανικ?ς ?νθρωπος ?π? τ?ν χρ?σιν τ?ς μηχαν?ς, ?λλ ? χρ?σις τ?ς μηχαν?ς προ?λθεν ?π? τ?ν μηχανικ?ν ?νθρωπον πρ?ς χάριν το? μηχανικο? ?νθρώπου κα? πρ?ς ?ξιοποίησιν το? μηχανικο? ?νθρώπου. Δηλαδ? το? «μέσου ?νθρώπου». ? α?τοματισμ?ς τ?ς σκέψεως το? μηχανικο? ?νθρώπου -στερεοτυπία, σχηματοποίησις, ?πανάληψις-, ? ?πο?ος χαρακτηρίζει τ?ν κατωτέραν διανοητικότητα, ?νευρίσκεται κα? ε?ς μίαν κάθετον τομ?ν ?λων τ?ν κοινωνικ?ν τάξεων κα? ?παγγελμάτων κα? περιγράφεται πλουσίως κα? ε?ς τ?ν λογοτεχνίαν, τόσον ε?ς τ?ν στερεοτυπίαν τ?ν κοινωνικ?ν τύπων, τ?ν συνηθει?ν κα? ?κόμη τ?ν ?νιαρ?ν «ε?φυολογι?ν» ?σον κα? ε?ς τ?ν σχηματοποίησιν ?ρχ?ν κα? πεποιθήσεων κα? ε?ς τ?ν συνεχ? κα? ?νιαρ?ν ?πανάληψιν τ?ν α?τ?ν συνομιλι?ν ?νευ πνευματικ?ς ?νανεώσεως ε?ς τ?ν καθ ?μέραν κοινωνικ?ν βίον, ε?ς ?τομα πάσης κοινωνίας, πάσης κοινωνικ?ς τάξεως κα? παντ?ς ?παγγέλματος. Ε?ς τ?ν μηχανικ?ν ?νθρωπον ?φείλεται κα? ? ?λόγιστος θαυμασμ?ς πρ?ς π?σαν Τεχνικήν, πο? ?ξασφαλίζει τ?ν ?λλειψιν δημιουργικ?ς σκέψεως κα? τ?ν ?ξοικονόμησιν κα? ?πλοποίησιν πνευματικ?ς ?νεργείας, κα? πρ?ς πάντα νεωτερισμ?ν τ?ς Τεχνικ?ς, ?χι λόγ? το? νεωτερισμο? κα? τ?ς ?πιστημονικ?ς προόδου -πο? ?ντίκειται πρ?ς π?σαν «?σότητα» κα? ?φείλεται ε?ς το?ς δημιουργικο?ς ?πιστήμονας- ?λλ? δι? το?ς α?το?ς ?ς ?νω λόγους.
? «μέσος ?νθρωπος», δηλαδ? ? «μηχανικ?ς ?νθρωπος», ? ?πο?ος ?χειροκρότησεν ?νευ ?νδοιασμ?ν τ?ν Τεχνικ?ν κα? τ?ς προόδους της, χάριν τ?ς «?ρχ?ς τ?ς ?λαχίστης προσπαθείας» κα? το? «?περιορίστου τ?ν ?λικ?ν ?γαθ?ν» κα? ?ντικατέστησε τ?ς ποιοτικ?ς μ? τ?ς ποσοτικ?ς ?ξίας, ε?ρέθη ?ντιθέτως ?νώπιον το? δαιμονισμο? τ?ς Τεχνικ?ς, ? ?ποία συνεπάγεται τ?ν ?ποδούλωσίν του.