Μετά τη Βάρκιζα, όπως ο ίδιος ο Αποστόλου ομολογεί, ο Σιάντος του ανέθεσε να αναλάβει την «έκδοση μίας μπροσούρας αποκαλυπτικής για τον Ζέρβα και την ελληνόφωνη αντίδραση», [...]. Δηλαδή το Κόμμα, ανέθεσε σε έμπιστο στέλεχός του να ερευνήσει τα «αρχεία» του Ζέρβα, που είχαν πέσει στην κατοχή του, για να εκδώσει μία προπαγανδιστική, βεβαίως, μπροσούρα του Ζέρβα. Αποσπάσματα αυτής δημοσιεύθηκαν στην «Ελεύθερη Ελλάδα» την περίοδο 1945-1947, όταν ο Ζέρβας είχε ιδρύσει το Εθνικό Κόμμα. Αυτός ήταν ο τρόπος που το ΚΚΕ έγραψε την ιστορία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και αργότερα του ΔΣΕ. Τα έχει παραδεχθεί ο Ιωαννίδης στις Αναμνήσεις του αναφερόμενος στο πώς γράφηκε το βιβλίο «Ο ΕΛΑΣ» του Σαράφη: «Αυτό το βιβλίο γράφτηκε όχι από τον Σαράφη μόνο. Γράφτηκε από τον Σαράφη που ήταν αρχηγός του ΕΛΑΣ, από τον Σιάντο, από τον Παπασταματιάδη και από τον Έκτορα. Κατάλαβες; Αυτοί κάναν. Έγραφε ο Σαράφης και αυτοί κάναν τις παρατηρήσεις τους στα στρατιωτικά ζητήματα. [...] Στα μεν πολιτικά ζητήματα ο Σιάντος είχε περισσότερη αυτή, στα άλλα δε ζητήματα είχαν οι στρατιωτικοί που δεν άφηναν τον Σαράφη αν έγραφε τίποτα άλλα... [...] Γιατί ο Σιάντος είχε το δικαίωμα να περικόψει, να κάνει, να δείξει. Κατάλαβες; [...] Ο Σιάντος να έχει την τελευταία γνώμη γι' αυτό το βιβλίο που γραφόταν και αυτός είχε το δικαίωμα να κάνει παρατηρήσεις και αλλαγές. [...]». Μετά από όλα αυτά, δεν προκαλεί εντύπωση στον νοήμονα αναγνώστη ότι στο εν λόγω βιβλίο γράφτηκε πως ο ΕΛΑΣ είχε προκαλέσει 16.062 νεκρούς κατά τις συγκρούσεις του με τους Γερμανούς! Δευτερευόντως και μόνο, θα ασχοληθούμε με το βιβλίο του Δ. Χαριτόπουλου, «Άρης ο αρχηγός των ατάκτων» και με τα όσα εκεί αναφέρει ο συγγραφέας για τον ΕΔΕΣ και τον Ζέρβα. Δεν εστιάζω στις απόψεις αλλά στα γεγονότα που αποσιωπούνται, αποκρύπονται και αλλοιώνονται. Κάτι που επίσης δεν δικαιολογείται από την περίοδο που κυκλοφόρησε το βιβλίο.