Οι στρατιώτες καρφώνουν στο κεφάλι στην άκρη μιας λόγχης και το μεταφέρουν στη Ρεσιφέ, για να σαπίσει στην πλατεία και για να μάθουν οι σκλάβοι πως ο Ζούμπι δεν ήταν αθάνατος.
Το Παλμαρές έπαψε να υπάρχει. Κράτησε έναν αιώνα κι είχε αποκρούσει πάνω από σαράντα επιθέσεις αυτή η μεγάλη ανοιχτή έκταση ελευθερίας στην αποικιοκρατούμενη Αμερική.
(...) Θα έρθει η νύχτα και δε θ' απομείνει τίποτα κάτω από τα παγωμένα αστέρια. Όμως τι μπορεί να ξέρει η αγρύπνια μπροστά σ' αυτά που ξέρει το όνειρο;
(απόσπασμα από το οπισθόφυλλο της έκδοσης)