Η ηλικία δεν ε?ποδίζει τον Μονταλ?πάνο ν αναζητά τη χαρά και τη ?αγεία που ?όνο οι εφηβικοί έρωτες προσφέρουν και να βιώνει καταστάσεις που φανερώνουν συναισθη?ατική ανωρι?ότητα και έντονο παραλογισ?ό, χτυποκάρδια και ερωτική λαγνεία, δυνατό πάθος, εκρήξεις θυ?ού, αλλά και έντονη ζήλια. Θυ?άται απέξω το ποίη?α Adolescente του Βιντσέντσο Καρνταρέλλι. Απαγγέλλει τους στίχους που ?ιλάνε για τον «σφουγγαρά» που θα έχει την τύχη να γευτεί το «σπάνιο ?αργαριτάρι» της έφηβης. Και ξέρει πολύ καλά, παρά τη δυσπιστία της ?έσης ηλικίας, λίγο πολύ, ?εταξύ σοβαρού και αστείου, ότι «... ο ώρι?ος άνθρωπος είναι ένα παιδί που γκρινιάζει επειδή ?εγάλωσε». Πλάι στον αστυνό?ο, στη δύσκολη φάση, στέκει σιωπηλά, διακριτικά και ?ε κατανόηση o επιθεωρητής Φάτσιο. Αντίθετα, η αρραβωνιαστικιά του η Λίβια δεν πιστεύει στη «φρονι?άδα» του και θεωρεί ότι η εξο?ολόγηση ?ιας απιστίας που έγινε ?ε την ειλικρίνεια που χαρακτηρίζει την ηλικία της επιπολαιότητας ήταν κο?πασ?ός. Ο Μονταλ?πάνο κεραυνοβολήθηκε από την ο?ορφιά και την ανήθικη ερωτική ζωή της νεαρής Αντζέλικα.