Επιδίωξη αυτού του βιβλίου είναι η διερεύνηση των όρων ?ε τους οποίους θε?ελιώθηκε και αναπτύχθηκε η εικαστική εκπαίδευση στον ελληνικό χώρο στις διάφορες βαθ?ίδες. Με χρονολογική αφετηρία το 1833, εξετάζονται τα προγρά??ατα διδασκαλίας της τέχνης και οι επιδράσεις σε αυτά δύο κύριων και ?εταβαλλό?ενων συνιστωσών: της καλλιτεχνικής δραστηριότητας και του εκπαιδευτικού ?ηχανισ?ού, που εξελίσσονται παράλληλα. Εκκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες, συνυφαίνονται ?ε τους γενικότερους προσανατολισ?ούς και τα ζωτικά θέ?ατα κάθε εποχής, αλλά και εγχαράσσουν νέα πολιτισ?ικά πρότυπα.
Η δύσκολη συνάντηση του κόσ?ου της τέχνης ?ε το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστη?α δεν υπήρξε ούτε αυτονόητη αλλά ούτε και στατική. Ένα σύνολο από διαφορετικές στάσεις και τοποθετήσεις οριοθετούν ?ια δυνα?ική πορεία ?ε συνέχειες, ασυνέχειες, το?ές και αδράνειες, απολήγοντας σταδιακά στη σύνθεση της ση?ερινής εικόνας. Η τέχνη και η διδασκαλία της αποκαλύπτονται έτσι ως συνεχώς διευρυνό?ενα πεδία, φορτισ?ένα ?ε αδιάκοπες ?ετα?ορφώσεις, των οποίων η ?ελέτη προσδιορίζεται περισσότερο από τη ?εταβλητή φύση των ερωτη?άτων που προβάλλει, παρά από τις απολυτότητες που στηρίζει.