Η ποιήτρια Μαρία Χατζηευσταθίου ?ε την ιερότητα
της θρησκευτικής συνείδησης που την διακρίνει
παρουσιάζει τη δική της ποιητική παράκληση προς
τον Θεό, ζητώντας να βοηθήσει τους ανθρώπους ν'
αποδράσουν από την οδυνηρή πραγ?ατικότητα ?έσα
στην οποία ζουν. Μέσα από την εκφραστικότητα των
στίχων της θρηνεί για τα πάθη της, τις συ?φορές και
τις αγωνίες, αλλά και για την αγριότητα και τα δεινά
του πολέ?ου και των ασύ??ετρων απειλών. «Θεέ
?ου Πολυεύσπλαχνε βοήθησε το λαό σου / ο φόβος
έχει κόλαση, άδειασε το να σου / ?αζί ?ε Σέ το
Γολγοθά βοήθα ν' ανέβου?ε / κάνε τα Θεία Πάθη
σου και την Ανάστασή σου, / αθρόοι να σ΄ ανυ?νού?ε». «Ο?ορφιές της φύσης και στοχασ?οί» ποίηση
?ε έντονο συ?βολιστικό χαρακτήρα, ποίηση διαποτισ?ένη από έναν ακλόνητο, άσβεστο πόθο για
λύτρωση και σωτηρία.