Το θύ?α είναι ο ήρωας του καιρού ?ας. Το να είσαι θύ?α προσδίδει γόητρο, επιβάλλει ακρόαση, υπόσχεται και προωθεί την αναγνώριση, ενεργοποιεί έναν ισχυρό ?ηχανισ?ό ταυτότητας, δικαιω?άτων, αυτοεκτί?ησης. Ανοσοποιεί έναντι κάθε κριτικής, εγγυάται αθωότητα πέραν οποιασδήποτε εύλογης α?φιβολίας.
Πώς θα ?πορούσε το θύ?α να είναι ένοχο, και ?άλιστα υπεύθυνο για κάτι ?εν έκανε, του έκαναν. Δεν πράττει, υφίσταται. Στο θύ?α συναρθρώνονται έλλειψη και διεκδίκηση, αδυνα?ία και αξίωση, επιθυ?ία να έχει και επιθυ?ία να είναι. Δεν εί?αστε αυτό που κάνου?ε, αλλά αυτό που υποστήκα?ε, αυτό που ?πορεί να χάσου?ε, αυτό που ?ας αφαίρεσαν.
Εντούτοις ήρθε η ώρα να υπερβού?ε αυτό το παραλυτικό παράδειγ?α και να ξανασχεδιάσου?ε τους όρους της δράσης του υποκει?ένου στον κόσ?ο: ενός υποκει?ένου που να είναι εγγυητής του ?έλλοντος, όχι του παρελθόντος.