Χρίστος Δαγκλης 1938-1988Κωδικός: 225487Έτος έκδοσης: 1994

Έγχρωμές και α/μ εικόνες
Έκδοση Δήμου Ιωαννιτών

[...] Στην ενιαία ιστορική γραμμή που ακολουθεί ο Δαγκλής στη χαρακτική του και στις υδατογραφίες του -μια προσωπική, υποκειμενική και πολλές φορές σκληρά ρεαλιστική καταγραφή- όχι μόνο δεν εκτοπίζει η μία έκφανση της τέχνης του την άλλη, αλλά εμφανίζεται μια ολοκληρωμένη εικόνα, μια αίσθηση ενός πολιτικού αγώνα, στον οποίο χωρίς παρεκκλήσεις επιδόθηκε ως σοβαρά σκεπτόμενος άνθρωπος, και το έργο ενός καλλιτέχνη που εξελίχθηκε κατά μήκος μιας γραμμής, χαραγμένης ανάμεσα στις πρώτες σπουδαστικές καλλιτεχνικές του αναζητήσεις και στις προφητικές κατευθύνσεις που του έδωσε ο μεγάλος δάσκαλος.

Οπωσδήποτε η διάλυση της παλιάς εικόνας της χαρακτικής και της ζωγραφικής, όπως αυτή πραγματοποιήθηκε στα χρόνια του πολέμου, της κατοχής και της αντίστασης για πολλούς καλλιτέχνες, η αίσθηση μιας νέας κοινωνίας της οποίας την καλλιτεχνική έκφραση επιχειρούσε ο Δαγκλής, σφράγισαν από την αρχή το έργο του και το έλιωσαν και το έσμιξαν με την προσωπική τον αγωνιστική προσφορά.

Δεν είναι παράξενο και ανεξήγητο, ότι το έργο τον Δαγκλή είναι απαλλαγμένο από το "καπιταλιστικό μίασμα" της αντικειμενοποίησης και προβάλλει όχι μόνο σαν ιδέα αλλά και σαν ερμηνεία, που κρατάει πολλές φορές, τόσο για το δημιουργό όσο και για το περιεχόμενό του, το δικαίωμα μιας απαραβίαστης αγνότητας και σεμνότητας.

Το έργο του, όπως παρουσιάζεται στην αναδρομική έκθεσή του στην Εθνική Πινακοθήκη, έχει κατακτήσει τη σταθεροποίηση τόσο μιας αδιατάρακτης καλλιτεχνικής και τεχνοτροπικής έκφρασης όσο και του εικονογραφούμενου θέματος, που αν και βγαίνει από μια απρόβλεπτη για τον απλό παρατηρητή συχνότητα σημείων, είναι γεμάτο συγκέντρωση, υπέρτατη ειλικρίνεια και ευσυνείδητη ανησυχία. Έχει μια σίγουρη αίσθηση της χάραξης, του τόνου του χρώματος και της τεχνικής της υδατογραφίας και οι εικόνες του δεν έχουν στόχο να γαληνέψουν ή να τραβήξουν εντυπωσιάζοντας το βλέμμα, αλλά να φτιάξουν όλα μαζί ένα αρχείο δράσης, αγώνα και πληροφόρησης. Η τεχνοτροπία του δίνει μια αίσθηση ηρεμίας, ίσως παροδικότητας, χωρίς το πάθος των ομοτέχνων του εξπρεσιονιστών. Σε πολλά έργα του, που όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε είναι "εκ του φυσικού" υπάρχει πάντα ένα επίπεδο λεπτομέρειας που μειώνει κάπως το ρεαλισμό που τον αναγκάζει να γίνεται πιο υποθετικός, σαν κάθε προσπάθεια απεικόνισης μορφών ή αντικειμένου στη ζωγραφική και στη χαρακτική να αμφισβητεί η ίδια τη βεβαιότητα ότι η αναπαράσταση ή απεικόνιση μπορεί να είναι ποτέ ολοκληρωμένη.

Νομίζω πως η επιτυχία της ζωγραφικής και της χαρακτικής του Χρίστου Δαγκλή ξεκινάει από την αρχή ότι η ζωγραφική δεν πρέπει να υποκρίνεται ότι τα πράγματα είναι πλήρη όταν δεν είναι, αλλά να δημιουργεί την αίσθηση πληρότητας, που να μπορεί να ιδωθεί σαν αντίθεση προς το χάος του κόσμου που μας περιβάλλει. [...] (Από την παρουσίαση της έκδοσης)