Οι αντίποδες του 60: πίσω από τη διφορούμενη έννοια του μεταμοντερνισμού και μέσα από τα νέα κοινωνικά κινήματαΚωδικός: 231651Έτος έκδοσης: 1992Συγγραφέας: Τερζάκης, ΦώτηςΕκδοτικός οίκος: ΠρίσμαΟ εαυτός, το εγώ, ταυτότητα, προσωπικότητα, Ψυχοθεραπεία

Φέρει υπογραμμίσεις με στυλό

«Μεταμοντερνισμός» είναι βέβαια μία έννοια που περισσότερα κρύβει απ ' όσα φανερώνει, και που η χρήση της ελάχιστες φορές άφησε να έρθουν στην επιφάνεια οι αναγκαιότητες που την επέβαλαν ως επίκεντρο της μοναδικής φιλοσοφικής συζήτησης που έγινε μέσα στη δεκαετία που μόλις πέρασε. Παρόλο λοιπόν που μεταμοντερνισμός δεν υπάρχει, δεν υπήρξε ποτέ κανένα ιστορικό αντικείμενο που θα μπορούσαμε να προσδέσουμε σ' ένα τέτοιο όνομα (εκτός, φυσικά, από την ίδια την ιστορικά σημαίνουσα διαδικασία της καθιέρωσής του), χρησιμοποιήσαμε εδώ κι εμείς τούτο το όνομα για να ορίσουμε ένα συγκεκριμένο πεδίο συζητήσεων που, καλώς ή κακώς, συγκροτήθηκε γύρω από αυτή την αμφιλεγόμενη έννοια. Μια σειρά από μικρά δοκίμια, κριτικές και πολεμικές που γράφτηκαν μέσα στα τελευταία χρόνια σαν αποτέλεσμα της εμπλοκής μας σε ορισμένες σχετικές συζητήσεις, συγκεντρώθηκαν εδώ σ' έναν ενιαίο τόμο. Κείμενα οπωσδήποτε άνισα ως προς τη γραφή τους και ως προς το βάθος και το εύρος της προβληματικής τους, που αποκτούν όμως την αξία τους αν ειδωθούν ως απόπειρες να φωτίσουν από πολλαπλές οπτικές γωνίες, πάντοτε ατελείωτα και αποσπασματικά, ένα ορισμένο σημασιακό όλο. Εκείνο πάντως που λέγεται ρητά μέσα στα ίδια τα κείμενα μπορεί ήδη να διαφανεί στην θεματολογία που διαμορφώθηκε αυθόρμητα μέσα από τον στοχασμό πάνω στη συγκεκριμένη περιοχή των προβλημάτων. Μια σειρά θεμάτων που ανέκυψαν από τούτη την πρόσφατη συζήτηση, και που ολοφάνερα δεν αποτελούν μόνο θεωρητικού χαρακτήρα προτάσεις αλλά ερμηνεύουν επίσης και μια σειρά «αισθητικών» παρορμήσεων, η ένταση μεταξύ της ενότητας και της πολλαπλότητας, η προβληματική της επανάληψης και της διαφοράς, η χρεωκοπία των μοντερνιστικών προγραμμάτων και/ή των απελευθερωσιακών ουτοπιών, οι αναρμοδιότητες του Λόγου και ο υποβιβασμός του πολιτικού, είναι ερμηνεύσιμα μόνο σε σχέση με ορισμένες διαδικασίες ιστορικού και πολιτικού χαρακτήρα με τις οποίες είναι ουσιωδώς διαπλεγμένα, και επιπλέον μου φαίνεται ότι μπορούν να συνδεθούν με μια γενεαλογία επιχειρημάτων που στην πιο ευρεία της έννοια ξεκινάει από ένα μέρος της αρχαίας σοφιστικής, αλλά αν περιοριστούμε σε μια επικεντρωμένη στις σύγχρονες εξελίξεις έννοια φτάνουν τουλάχιστον μέχρι την εποχή του μεσοπολέμου και μια ορισμένη ανάγνωση του Νίτσε, αλλά και του Χέγκελ, που έγινε κυρίως στη Γαλλία. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)